Ontlading……

Ontlading…..       

 

Veel mensen weten niet wat borderline inhoud, nog maar niet te spreken over dissociaties, en de rest van mijn diagnoses. Nee ik ben het niet, ik heb het alleen.

Vaak vragen mensen mij, wat zijn die ringen om je vingers? Sier? Of heb je aandacht nodig? Waar koop je die? of hoe vaak ben je getrouwd? Maar niemand bedenkt zich dat ik heel mijn leven hiermee heb opgebouwd en het de normaalste zaak van de wereld is voor mij. Ja mijn vingers schieten uit de kom. Nee ik vind dat niet erg. Ja ik heb reuma, nee ik ben niet zielig. Vind je het niet erg dat je het hebt? Nee ik ben ermee opgegroeid. Oke nu klaar met je vragenlijst ? Dan kan ik verder……

Borderline… Nooit geweten dat je daarmee zo klein kan zijn…

Getriggerd door een heftig trauma, stemmingswisselingen..

De ene minuut wil je alles, de andere minuut wil je niets. Het ene moment geef je heel veel om het geen wat je hebt, de volgende 5 minuten wil je het anders.

Het is alles of niets… Niet een beetje, een klein beetje nee gewoon alles of niets.

De wereld is zwart, grijs en wit. En niet zonnig, kleurrijk en af en toe verdriet.

Pak bij mij maar gewoon gelijk je vergiet, want als die tranen gaan dan ben je van de baan…

Kennismaken met mensen??? Tja, het wantrouwen licht ver voorop. Wie heb ik nu weer in mijn dop? Ik wil je of ik wil je niet. Je krijgt of een kans of je krijgt hem niet.

De meeste mensen die me hebben leren kennen, weten het als geen ander, hard en direct en vooral geen respect… Eerst de kat uit de boom kijken. Dan pas je in mijn rijtje en hang ik je aan mijn spijker: ‘goed’ of ‘slecht’. Met een beetje mazzel mag ik je gelijk. Sommige krijgen nooit een kans…

 

In 2015 moest ik niks van het GGZ weten. Ik was het ZAT! Ze wilde me niet helpen. Ze kwamen, in mijn ogen, alleen maar met interne therapieën aan. ZE WILDE ME OPSLUITEN! Ik heb geschreeuwd, gehuild, gevochten. Ben in de isoleercel beland dat ik niet meer wilde als ze dit zouden doen. Niemand die toen achter me stond. Het was van: “Lot, dit is je kans. Neem hem”. Ik zei: “NEE! Mijn paardjes, Mijn hondje, hun zijn mijn alles”. En dan begonnen ze: “Ja maar in het weekend…”. NEE niks in het weekend. “Ik wil vrijheid en ze moeten naar me luisteren. Groepstherapie is niks voor mij…”.

Ik vlieg over de tafel heen, ik hoef die shit van andere niet te horen. Mijn problematiek past niet bij die kneuzen die straks geen neuzen meer hebben… Niemand die me snapte, niemand die me begreep… Ik hoopte zo dat ik op een dag zomaar bezweek… Uit nature, zodat ze er niks van konden gaan denken.

 

Midden het jaar van 2015 kwam in aanraking met de woonvorm van ChiqCare, waar ik nu woon. In het begin vond ik het maar raar, ik wist het allemaal even niet meer… Na een zeer lange opname en het uit huis zetten van het zwakke AB het Spectrum, verhuisde en verhuisde ik. Tot ik nu op mijn plekje zit…

 

Een jong iemand die ik nooit had gedacht te gaan mogen, werd mijn begeleidster. Zij deed ook mijn intake. Bijzonder, want ik zei nog het had me zus kunnen zijn. Moet ik hiernaar luisteren? Dacht het niet!

Maar wonder boven wonder ben ik blij haar te hebben leren kennen. Zij heeft al veel voor me gedaan en betekent veel voor mij. Door haar ben ik nu een beter mens geworden en ben ik nu waar ik wil zijn in 2016. Ik ben dik aan het knokken voor mezelf om mijn afspraken en mijn trauma te verwerken.

 

Af en toe heb ik nog een schop onder mijn kont nodig. Hier en daar gaat het nog fout.

Maar ik word nu behandeld als mens, als Lot en niet als nummertje 30024832480.

Precies zoals ik het wil. Ze vechten voor me, ze helpen me. Nooit geweten dat ik zover had kunnen komen. Deze begeleidster van chiqcare heeft zeker talent.

 

Vorig jaar zat ik op mijn eind, en had ik niet gedacht dit te kunnen schrijven.

Nu heeft het GGZ zijn ogen geopend dat zorg ook anders kan. Sinds januari ben ik al keihard bezig, en daarom ben ik vaak moe moe moe. Omdat ik aan het werk ben met dingen die me zwaar liggen. Het spijt me als ik daardoor vriendschappen heb laten vallen. Maar dit jaar ga ik knallen. Dat heb ik nodig. Dat hebben mijn ouders nodig, want ik heb ze lang genoeg pijn gedaan.

 

Ik leef in constante angst, en nee dat is niks waart. Vechten voor je leven dat is waar het om gaat.

 

Lot bij ChiqCare